اپتون سینکلر (۱۸۷۸ – ۱۹۶۸) برنده جایزه پولیتزر نویسنده آمریکایی که بیش از ۹۰ کتاب در ژانرهای مختلف نوشت. اپتون سینکلر روزنامه نگاری کنکاشگر بود که علیه قدرتهای بزرگ مبارزه میکرد . در سال ١٩٠۶ کتاب جنگل را نوشت . کتابی متعهد که در میلیونها نسخه پخش شد و استثمار کارگران و فرودستان شیکاگو را افشا می کرد . .. . او در سال ١٩٣۴ هنگامی که در اوج شهرت بود توانست در انتخابات کالیفرنیا به تنهایی از همه کاندیداهای دیگر دموکرات بیشتر رای بیاورد . شعار کارزار انتخاباتی اش طولانی و تا اندازه ای پرطمطرق بود : من فرماندار کالیفرنیا ، چگونه به فقر پایان بخشیدم . این تاریخ واقعی آینده است.

 

تاریخی که هنوز در انتظار فرارسیدن آن هستیم. کالیفرنیا نیز همچون سایر ایالات آمریکا در آنزمان با بحران بزرگ دست و پنجه نرم می کرد.آپتون سینکلر پیشنهاد می کرد که دولت کارخانجات بسته شده را از مالکانشان اجاره و سپس به کارگران واگذار کند تا آنها به جای بیکاری دست به تولید زنند . چنانچه دولت به پول احتیاج دارد ، میتوان به استودیوهای بزرگ مالیات بست . مترو گلدن مایر و وارنر تهدید کردند تا در صورت انتخاب سینکلر استودیوهایشان را به فلوریدا انتقال دهند . هیچکدام از مطبوعات رسمی از سینکلر حمایت نکرد و بیش از ٧٠٠ نشریه علنا با او به مخالفت برخاستند . او از لحاظ ظاهری هم شباهتی به آرنولد شواردزنگر نداشت . لوس آنجلس تایمز او را با تمسخر “مردی با حالتهای زنانه و لبخند موذی ” می خواند .

در منابعی ‌که ترجمه احوال میر آمده است، عموما او را بنام «میرعماد» خوانده‌اند و ‏مسلم است که در زمان حیات به همین عنوان نامیده شده است، فقط مستقیم زاده ترک ‏در تحفه خطاطین خود، نام او را «محمد» و نام پدرش را «حسین» ظبط کرده است، که ‏مانند همه مطالبی که درباره میر نقل کرده، بی‌پایه و بی‌اساس استاین که عبد‌المحمد‌خان و کلمان هوار و مستقیم زاده، در تذکره‌های ‌خود آورده‌اند که، میر، ‏بمناسبت لقب عماد الملک، که یکی ‌از بزرگان دربار صفوی ‌و حامی ‌او بوده، خود را عماد، ‏نامیده، سهو است زیرا که «عماد الملک» لقب شخص میرعماد بوده است و من تا کنون ‏نه فقره کتاب و قطعه او را دیده‌ام، که لقب عمادالملک داشته است، از جمله: «کتیبه ‏الفقیر الحقیر المذنب عماد الملک الحسنی ‌السیفی، غفر الله ذنوبه و ستر‌عیوبه فی‌سنه ١٠٢٣» که اگر توهم شود که عماد الملک وهمی ‌کلمان هوار و دیگران هم خوشنویس ‏بوده و به درجه میرعماد در خوشنویس ‌مسلط، نسبت به حسنی ‌و سیفی ‌او را، نمی‌توان ‏باورداشت و پذیرفت. و در هر صورت خواه اسم عماد را نام اصلی ‌وی ‌دانیم و یا از راه ‏شهرت خوانیم، لقب عماد الملکی ‌مسبوق به اشتهار او در خوشنویسی‌است.‏‎

 
‏به هر حال، اگر واقعاً نام میر، عماد، یا معروف باین نام شده باشد، همین که شهرت و ‏اهمیتی ‌یافته تا درخور اتصاف به لقب شده باشد، از همان نام، لقب ساخته و عماد ‏الملک شده است.‏

 

برای دانلود به ادامه مطلب بروید...

«علی اکبر حکمی‌زاده» در شهر قم در خانواده‌ای متدین چشم به جهان گشود. پدرش، حجةالا‌سلام و المسلمین شیخ مهدی قمی پایین شهری، از بارزترین علمای شهر قم در زمان خودش بود و هنگامی که مرجع بزرگ، آیت‌الله شیخ عبدالکریم حایری، از اراک به قم نقل مکان کرد و حوزه‌ی علمیه (مرکز تدریس دینی) را در سال ۱۳۴۰ هـ.ق بنیان نهاد، از ایشان استقبال و مهمان‌نوازی کرد. شیخ مهدی قمی همچنین داماد آیت‌الله ابوالحسن طالقانی، پدر مرجع تقلید مبارز و مشهور ایرانی آیت‌الله سید محمود طالقانی است، یعنی «حکمی‌زاده» پسر خواهر مرجع مجاهد آیت‌الله طالقانی است.

 

علی اکبر حکمی‌زاده در این جو علمی در شهر قم نشو و نما یافت و زندگی‌اش را به عنوان طلبه‌ی علوم شرعی آغاز کرد. او در این راه گامهای مهمی پیمود به گونه‌ای که حاشیه‌ای بر کتاب «الکفایة فی اصول الفقه» آخوند خراسانی نوشت، کتابی که آخرین کتاب اصولی است که در مرحله‌ی سطح تدریس می‌شود. بدین ترتیب حکمی‌زاده در زمره‌ی علمای مقلد مذهب تشیع درآمد و لباس عالمان دین را بر تن کرد، حتی در مجالس عزاداری حسینی به مرثیه خوانی پرداخت، رسول جعفریان، مورخ شیعی معاصر، او را از خطیبان سخنور و مرثیه ‌خوانان خوب به شمار آورده است.

 

چنین می‌نماید که حکمی‌زاده از همان آغاز تعلیماتش، شخصیتی نافذ و تأثیر‌گذار و تا حدودی از تفکرات احمد کسروی، سکولار ملحد، متأثر بوده است. از اینجا بود که گام به گام از رویه‌ی تقلیدی به سوی عقلانیتی عصری تحول یافت. با وجود این او هیچ‌گاه به مرز الحاد و انکار اساس دین نرسید بلکه بر اساس اسلام ماند، اما به انتقاد از بیشتر عقاید و اعمال شیعیان که به اسم دین رواج یافته بود پرداخت و از سیاستهای غربی‌سازی رضاخان دفاع کرد. او خودش را خلع لباس کرد، سپس کتاب کوچک یا رساله‌ای را که با آن مشهور شد یعنی رساله‌ی «رازهای هزار ساله» را نوشت و آن را در مجله‌ی «پرچم» در سال ۱۳۲۲هـ.ش (مطابق با سال ۱۳۶۳هـ.ق یا ۱۹۴۴م) منتشر کرد، و در آن با نقدی گزنده و پرطعن، بسیاری از عقاید و اعمال رایج میان شیعیان امامی را مورد هجوم قرار داد، و تفکر شایستگی شرع برای هر زمان و مکان و همچنین امکان تطبیق شریعت اسلام با وضعی که در آن به سر می‌برد را رد کرد و به سوی تبعیت از قانون عقل و طبیعت و سازگاری با عصر نو فراخواند.

 

با این رساله، او حرکتی در میان جامعه‌ی دینداران به راه انداخت، حرکتی که دو تن از بزرگان شیعه در زمان خودش را نشانه رفته بود:آیت‌الله خالصی و آیت‌الله خمینی. بعد از آن حکمی‌زاده به کار تجاری پرداخت و در آن مهارت یافت. و بقیه‌ی عمرش را دور از ساحت علمی و دینی و به صورت گمنام زندگی کرد تا اینکه در سال ۱۴۰۷هـ.ق یا ۱۹۸۷م. در تهران وفات یافت.

دور دنیا در هشتاد روز. رمان پرحادثه از ژول ورن، نویسنده فرانسوی، منتشر شده به سال ۱۸۷۳٫ این رمان در شمار بهترین آثار نویسنده است. یک جنتلمن انگلیسی به نام فیلاس فوگ با رفقای خود در باشگاه شرط می‌بندد که دور دنیا را در ۸۰ روز بپیماید و به همراهی خدمتکار وفادارش به نام ژان، معروف به پاسپارتو، عازم سفر می‌شود. اما چون مظنون به سرقت از یکی از بانکهای انگلیس است، زیر نظر یک پلیس قرار دارد که او را طی سیر و سیاحت‌هایش لجوجانه تعقیب می‌کند. فوگ در سرزمین هند فرصت می‌یابد تا زن جوانی به نام اود را، که بیوه مهاراجه وفات‌یافته‌ای است و طبق سنت هندوان باید زنده در آتش سوخته شود، از مرگ نجات دهد. پس از آن حوادث دیگری در چین برای او روی می‌دهد.

 

در این مدت، مأمور پلیس همچنان به دنبال اوست و مسافر ما نیز با اود و نوکرش راه خود را ادامه می‌دهد. مأمور پلیس نمی‌تواند او را بازداشت کند، زیرا برگ جلب به سبب تغییر مکان مداوم هنوز به دستش نرسیده است. در آمریکا، در قطاری که ساحل شرقی را به ساحل غربی آنجا می‌پیوندد، فوگ موفق می‌شود که حمله عده‌ای از سرخ‌پوستان را دفع کند. در ساحل شرقی، توفان شدیدی به پا می‌شود و کشتیهای عازم اروپا را در بندر متوقف می‌سازد، ولی فوگ تردید به دل راه نمی‌دهد و با پول خود یک کشتی کرایه می‌کند و راه دریا را در پیش می‌گیرد. در راه، سوخت کشتی به پایان می‌رسد و فوگ ناچار دکل را به جای سوخت به کار می‌برد. در پایان سفر، مأمور پلیس که سرانجام برگ جلب را به دست آورده است او را دستگیر می‌کند. فوگ بی‌گناهی خود را ثابت می‌کند و آزاد می‌شود.

 

سپس با یقین به اینکه یک روز دیرتر از وقت مقرر به وعده‌گاه رسیده است، خود را بازنده می‌پندارد و تسلیم نومیدی می‌شود. اما زود به اشتباهش پی می‌برد و متوجه می‌شود که سفر از غرب به شرق کره زمین باعث شده است تا ۲۴ ساعت اضافه بیاورد و بنابراین شرط را نباخته است. در اوج شادمانی از اود خواستگاری می‌کند و او را به عقد ازدواج خود درمی‌آورد. در این رمان عنصر خنده (مثلاً سماجت مأمور پلیس در تعقیب فوگ و کارهای جالب پاسپارتو) با عنصر حادثه‌پردازی به هم می‌آمیزد. کشش داستان در خونسردی انگلیسی‌مأبانه قهرمان آن و فعالیت بی‌اندازه او برای مبارزه با طول راه و فوت وقت است.

عقیده ی شخصی من این است که تنها نیرویی که می تواند نیروی ترس را مقهور بکند، نیروی عشق است.عشق، احساس ظریف وشکنند ه ای است. مردم دست کمش می گیرند وبه آن می خندند. امّا من به امید روزی هستم که در آفریقای جنوبی همه دریابند که تنها راه حل دیر پا وارزشمند مسایل عمیق ومشکل ما، در اعمال قدرت نهفته نیست. بلکه در تفاهم وهمدردی نهفته است. وبدون تفاهم وهمدردی، زندگی انسانی، دستخوش بندگی غیر قابل تحمّلی است. واین چنین بند گی، تمام ما را به یک زندگی آکنده از خشونت وبد بختی وترس محکوم می کند.

 

وامّا بعد…

دقیقا چهل سال پیش در چنین روزهایی یعنی در تابستان ۱۳۴۸ ش جلال آل احمد وهمسرش سیمین دانشور در حاشیه ی جنگل های اسالم گیلان،روزهای خودرا در درون یک کلبه ی کوچک، با نوشتن وترجمه کردن پشت سر می گذاشتند. سرنوشت آن اقامت کوتاه در اسالم جوری رقم خورد که در پایان،در موقع بازگشت به تهران،چیزی جز جنازه ی جلال ویک دنیا داغ ودرد روی دست سیمین نبود. ( واز آن د ردناکتر،مناقشه ای است که هنوز میان او وشمس آل احمدبرسر پاره ای مسایل از جمله نحوه ی مرگ جلال وجود دارد.) بگذریم. قسمت عمده ی ترجمه ی بنال وطن بنا به گفته ی خانم دانشور در همان اقامت کوتاه در اسالم صورت گرفته است. ومابقی در سال بعد وپس از مرگ جلال.

 

آپارتاید آفریقای جنوبی سال هاست که فرو ریخته است.ونهضت مردم آن کشور آغاز امیدهای تازه ا ی نه تنها برای سیاه پوستان که برای سفید پوستان محروم دنیا گشته است. سیمین ،عشق(مردم دوستی )را رمز غلبه بر ترس می داند در برابر استبداد.و مطالعه ی بنال وطن می تواند این امید را بار ور تر سازد.

در طی چند قرن، مردم جزیره ایستر موفق شدند تمامی فضای جنگلیِ آنجا را از بین ببرند، ھمینطور تمامی گیاھان مفید و حیوانات آن را برای ھمیشه نابود کنند و در نتیجه زندگی و اجتماع نسبتاً پیشرفته و پیچیده خود را به ھرج و مرج و حتی به مرحله همنوع خوری برسانند. آیا ما اکنون، انسانھای امروزی نیز در ھمان مسیر نیفتاده ایم؟

 

یکی از رازھای بسیار گیرای تاریخ بشری، علل ناپدیدشدن بعضی از تمدنھاست. کسی که توجھی به سازهھای رھا شده، از جمله مردم خِمِر [کامبوج]، مایاھا [ در امریکای مرکزی] و سرخپوستان در جنوب ایالات کلرادو و یوتا ] که ھرکدام در زمانھای بسیار دور، Anasazi) ([ آناسازی زیستگاهھای نسبتاً پیشرفتھای برای خود ایجاد کردند، بکند، بلافاصله برایش این پرسش مطرح میشود که چرا کسانیکھ زمانی قادر بھ ایجاد چنین اجتماعاتی با این ساختمانھا بودهاند، آنھا را رھا کردهاند؟

 

ھر چند که فرھنگ مردم این تمدنھا برای ما ناآشنا باقی مانده اند، اما از آنجا که آنھا نیز مانند ما انسان بودهاند بالاخره نابودی آنھا ما را ھمانطور تحت تأثیر قرار میدھد که از بین رفتن حیوانات دیگر ازجمله دیناسور ھا. کیست که با اطمینان بگوید جامعھ کنونی ما نیز روزی ھمان سرانجام را نمییابد؟ شاید روزی آسمانخراشھای نیویورک نیز مانند معابد آنکور وات [کامبوج] و تیکال [گواتمالا] بھصورت مخروبه در میان گیاھان خودرو رھا شوند و روی آنھا خزه بروید .

 

در میان ھمه اینگونه تمدنھای محو شده، سرنوشت جماعت مردم ساکن جزیره ایستر، از ھمه مرموزتر و منزویتر باقی مانده است. بیشتر تعجب کنونی ما به خاطر وجود مجسمه ھای سنگی بسیار عظیمی است که در میان یک سرزمین متروکه و محقر به صورت پراکنده باقی ماندهاند. شاید ھم این علاقه بخصوص ما به خاطر مردم آنجا باشد، که ھم قوم مردم سایر جزایر رومانتیک پلینزی، پراکنده در اقیانوس کبیر، بودهاند .